Przepisy prawa

Postanowienia dyrektywy 2002/91/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia
16 grudnia 2002 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków, zwanej także dyrektywą EPBD (rekast: dyrektywa 2010/31/UE Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej z dnia 19 maja 2010 r.), wprowadziły do obiegu prawnego system oceny energetycznej budynków, obejmujący m.in. obowiązek sporządzania świadectw charakterystyki energetycznej budynków.

W Polsce wdrożenie przepisów dyrektywy nastąpiło poprzez dwukrotną nowelizację ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118,
z późn. zm.), zmianę rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.
w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, z późn. zm.) oraz rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133), a także poprzez wydanie trzech nowych rozporządzeń, tj.:

• rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia 21 stycznia 2008 r. w sprawie przeprowadzania szkolenia oraz egzaminu dla osób ubiegających się
  o uprawnienie do sporządzania świadectwa charakterystyki energetycznej budynku, lokalu mieszkalnego oraz części budynku stanowiącej samodzielną całość techniczno-użytkową (Dz. U. Nr 17, poz. 104);
• rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia 6 listopada 2008 r. w sprawie metodologii obliczania charakterystyki energetycznej budynku i lokalu mieszkalnego lub części budynku stanowiącej samodzielną całość techniczno-użytkową oraz sposobu sporządzania i wzorów świadectw ich charakterystyki energetycznej (Dz. U. Nr 201, poz. 1240);
• rozporządzenia ministra finansów z dnia 28 grudnia 2009 r. w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej osoby sporządzającej świadectwa charakterystyki energetycznej budynku, lokalu mieszkalnego lub części budynku stanowiącej samodzielną całość techniczno-użytkową (Dz. U. Nr 224, poz. 1802).

Dyrektywa w sprawie charakterystyki energetycznej budynków nie dotyczy wyłącznie certyfikatów energetycznych budynków. Jej celem jest kompleksowe podejście
do efektywnego wykorzystania energii w budynkach poprzez promowanie opłacalnej ekonomicznie poprawy ogólnej charakterystyki energetycznej budynków. Osiągnięciu tego celu mają służyć różne instrumenty regulacyjne, od określenia wymagań dotyczących standardu energetycznego dla nowych budynków oraz budynków podlegających ważniejszej renowacji, poprzez obowiązek rozpatrzenia opłacalności zastosowania najefektywniejszych pod względem energetycznym systemów alternatywnych (systemy dostawy energii oparte na źródłach odnawialnych, skojarzone wytwarzanie ciepła i elektryczności, pompy ciepła), po instrumenty oparte na informacji, takie jak świadectwa charakterystyki energetycznej czy przeglądy instalacji ogrzewania
i klimatyzacji.

Narzędziem pomocniczym w osiągnięciu poprawy charakterystyki energetycznej budynków (ale także poprawy efektywności w energetyce, mechanice, przemyśle) są badania termowizyjne przeprowadzane z wykorzystaniem podczerwieni przy pomocy kamer termowizyjnych. Podstawowym aktem prawnym dla badań termowizyjnych jest norma PN 13187 „Właściwości cieplne budynków. Jakościowa detekcja wad cieplnych w obudowie budynku. Metoda podczerwieni.”

projektowanie stron: Toolpiks.pl